Het niets dat alles is
Onze oudste kinderen Marcel en Ester zijn al geruime tijd volwassen. Toen ze klein waren heb ik voor beiden een gedichtje geschreven. Later schreef ik ook nog twee liedjes. Ik besefte destijds nog niet echt dat alles geborgen is in het Ene.
Mijn vader en moeder zijn al een tijd geleden overleden. Bij beiden had ik een ervaring over de drempel van leven en dood.
Geraakt worden voorbij de woorden is mij vaak overkomen. Als een herkennen, weerklinken binnenin het hart. Dat gebeurde ook met ‘Niets’.
Het ‘niets dat alles is’ kan niet echt in woorden worden uitgedrukt. ‘Woorden zijn de achterkleinkinderen van het Ene’. Het beste is om stil te zijn, zodat in de stilte het zwijgende spreken zich kan openbaren.
