Het niets dat alles is
De zon staat wel symbool voor het Ene. Het ultieme, ondeelbare, goddelijke dat alles doordringt, in alles straalt en alles is. Wijzelf zijn de zon. Het doel van het leven is om de zon in ons te ontsluieren, zodat zij in al haar volheid in ons Hart kan stralen.
In het Taoïsme heeft me altijd aangesproken dat in veel verhalen het ego wordt teruggebracht tot ‘niets’. ‘Een verlichte koning ordent de wereld, maar zijn naam wordt nooit vermeld.
Hij vestigt zich in het ondoorgrondelijke om daar te verblijven waar niets is.’
Hoe komen we ertoe, dat wie wij wezenlijk zijn, zich in het Hart openbaart?
Wat is de rol van het denken en de rede daarbij?
Een Meester zei dat er met het verstand geen weg is naar wie wij wezenlijk zijn, anders dan het verstand naar binnen te keren en het in het wezenlijke te laten verzinken.
Een spiegel voor elkaar: Als wij beiden laten zien wat raakt zonder sporen van verwijtonze harten sluiten niet dan… verstomt de tijd.
